24.09.2013  

A A A

Poleć znajomym

 Drukuj

Program kadrowo-płacowy należy zaliczyć do wartości niematerialnych i prawnych

Spółka zakupiła program kadrowo-płacowy – wartość faktury 1.465 zł. Spółka zamierza wykorzystywać go powyżej 12 mies. w swojej działalności gospodarczej. Jak powinno się ująć faktury i amortyzację w księgach rachunkowych spółki, jeżeli zostanie zaliczony do WNiP. Czy spółka może uznać taki wydatek za koszty wyposażenia i zaliczyć go bezpośrednio do kup jednorazowo w momencie otrzymania faktury? Czy do wyposażenia należy prowadzić książkę inwentarzową? Jednostka dopiero zaczęła funkcjonować i nie posiada jeszcze opracowanej polityki rachunkowości (jest w trakcie jej opracowywania). Firma jest zwolniona podmiotowo z podatku VAT.

Zakupiony program powinien zostać zaprezentowany i ujęty w rejestrze jako składnik aktywów – Wartość niematerialna i prawna (dalej: WNiP).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 UoR przez wartości niematerialne i prawne rozumiemy nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych, prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności:

a) autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje,
b) prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zdobniczych,
c) know-how.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR nie rzadziej niż na dzień bilansowy wartości niematerialne i prawne wycenia się według cen nabycia pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości.

Cena nabycia to cena zakupu składnika aktywów, obejmująca kwotę należną sprzedającemu, bez podlegających odliczeniu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a w przypadku importu powiększona o obciążenia o charakterze publicznoprawnym oraz powiększona o koszty bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem składnika aktywów do stanu zdatnego do używania lub wprowadzenia do obrotu, łącznie z kosztami transportu, jak też załadunku, wyładunku, składowania lub wprowadzenia do obrotu, a obniżona o rabaty, opusty, inne podobne zmniejszenia i odzyski (art. 28 ust. 2 UoR).

Odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych od WNiP dokonuje się drogą systematycznego, planowego rozłożenia jej wartości początkowej na ustalony okres amortyzacji. Rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu WNiP do używania, a jej zakończenie – nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z jej wartością początkową lub przeznaczenia jej do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru, z ewentualnym uwzględnieniem przewidywanej przy likwidacji ceny sprzedaży netto pozostałości (art. 32 ust. 1 UoR).

Na dzień przyjęcia WNiP do używania należy ustalić okres lub stawkę i metodę jej amortyzacji. Poprawność stosowanych okresów i stawek amortyzacji powinna być przez jednostkę okresowo weryfikowana, powodując odpowiednią korektę dokonywanych w następnych latach obrotowych odpisów amortyzacyjnych (art. 32 ust. 3 UoR).

Ewidencja powinna przebiegać następująco:

1) Faktura zakupu WNiP:

Wn „Rozliczenie zakupu”,
Ma „Zobowiązania z tytułu dostaw i usług”.

2) Przyjęcie WNiP do rejestru:

Wn „Wartości nie materialne i prawne” (wartość netto),
Wn „VAT podlegający odliczeniu”,
Ma „Rozliczenie zakupu”.

3) Zaksięgowanie umorzenia:

Wn „Amortyzacja”,
Ma „Umorzenie WNiP”.

Oczywiście spółka powinna prowadzić rejestr środków trwałych oraz WNiP, jak również politykę rachunkowości w zakresie metod i stawek amortyzacyjnych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 UoR, jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy. Zdarzenia, w tym operacje gospodarcze, ujmuje się w księgach rachunkowych i wykazuje w sprawozdaniu finansowym zgodnie z ich treścią ekonomiczną (art. 4 ust. 2 UoR).

Odpowiedzialny za to jest kierownik jednostki. Zgodnie z art. 4 ust. 5 UoR kierownik jednostki ponosi odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości określonych ustawą, w tym z tytułu nadzoru, również w przypadku gdy określone obowiązki w zakresie rachunkowości – z wyłączeniem odpowiedzialności za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury – zostaną powierzone innej osobie za jej zgodą.

Kierownik jednostki także został zdefiniowany – zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 UoR przez kierownika rozumiemy członka zarządu lub innego organu zarządzającego, a jeżeli organ jest wieloosobowy – członków tego organu, z wyłączeniem pełnomocników ustanowionych przez jednostkę. W przypadku spółki jawnej i spółki cywilnej za kierownika jednostki uważa się – wspólników prowadzących sprawy spółki, w przypadku spółki partnerskiej – wspólników prowadzących sprawy spółki albo zarząd, a w odniesieniu do spółki komandytowej i spółki komandytowo-akcyjnej – komplementariuszy prowadzących sprawy spółki.

Przyjęte zasady (politykę) rachunkowości należy stosować w sposób ciągły, dokonując w kolejnych latach obrotowych jednakowego grupowania operacji gospodarczych, wyceny aktywów i pasywów, w tym także dokonywania odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych, ustalania wyniku finansowego i sporządzania sprawozdań finansowych, tak aby za kolejne lata informacje z nich wynikające były porównywalne (art. 5 ust. 1 UoR).

Określając zasady (politykę) rachunkowości, należy zapewnić wyodrębnienie w rachunkowości wszystkich zdarzeń istotnych do oceny sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego jednostki, przy zachowaniu zasady ostrożności (art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR księgi rachunkowe obejmują zbiory zapisów księgowych, obrotów (sum zapisów) i sald, które tworzą m.in. wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz).

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3.500 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3.500 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych rozłożonych w czasie albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, których wartość początkowa nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Składniki majątku wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania (art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 UoR okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych nie może być krótszy niż:

  1. od licencji (sublicencji) na programy komputerowe oraz od praw autorskich – 24 miesiące,
    2) od licencji na wyświetlanie filmów oraz na emisję programów radiowych i telewizyjnych – 24 miesiące,
    3) od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych – 12 miesięcy,
    4) od pozostałych wartości niematerialnych i prawnych – 60 miesięcy.

 

Autor: Grzegorz Magdziarz ekspert podatkowy

Przepisz kod:

Pola oznaczone * sa wymagane.

Bezpłatny e-letter